Sabah saat 06:30… Eskiden bu saatlerde Ankara yollarında in cin top oynardı. Şoför koltuğuna oturur, kontağı çevirir, radyoda hafif bir müzikle Sincan’dan, Keçiören’den, Batıkent’ten yola çıkardık. Şimdi mi? Sabahın kör karanlığında İstanbul Yolu’nda, Eskişehir Yolu’nda veya Anadolu Bulvarı’nda stop lambalarından oluşan sonu gelmez kırmızı bir nehir karşılıyor bizi. Ankara trafiği artık resmen İstanbul’a kafa tutuyor, Ankara personel servisi operasyonlarımızı her geçen gün daha da zorlaştırıyor.
İşin en zor kısmı da direksiyon başındaki şoförlerimizin yaşadığı o görünmez stres. Arabada 16 kişi var; kimi fabrikaya yetişecek, kimi mesaiye kalmış, kimi patronundan laf işitmemek için saatine bakıp duruyor. Bizim şoförün gözü yolda ama aklı arkadaki personelin telaşında. Fabrika personel servisi dendiğinde insanların aklına sadece gitmek gelse de, biz o trafikte zamanla yarışıyoruz.
Şoför Bünyamin Abi Diyor Ki: “Sol Bacağım Debriyajdan Kas Yaptı!”
Geçen sabah bizim emektar şoförlerden Bünyamin Abi’yle operasyon merkezinde karşılıklı çay içiyoruz. Bardağı masaya bir koydu, “Umut” dedi, “Eskiden Sincan’dan Balgat’a marşa basardık, su gibi akardık. Şimdi sabah arabaya binen personelle akraba oluyoruz trafikte beklemekten. Kızılay’a, Çankaya’ya girene kadar dur-kalk, dur-kalk sol bacağım debriyajdan kas yaptı yemin ediyorum!” Gülüştük ama adam haklı.
Eskiden 20 dakikada gittiğimiz rotalara şimdi 45-50 dakika yazıyoruz. Artan nüfus ve bitmeyen yol çalışmaları başkentin damarlarını tıkadı resmen. Kurumsal personel taşıma standartlarımızı korumak için artık sabahları çok daha erken marşa basmak zorunda kalıyoruz.
🛑 ŞİMDİ SİZE SORUYORUM:
Eskiden evden işe gitmeniz kaç dakikanızı alıyordu, şimdi kaç dakika sürüyor? Direksiyon başında sinir krizleri geçiriyor musunuz, yoksa kabullendiniz mi?
Navigasyon Hayat Kurtarıyor Ama Sabır Da Lazım
Neyse ki Arel Tur olarak teknolojinin nimetlerini sonuna kadar kullanıyoruz. Bünyamin Abi bile artık önündeki ekrandan anlık trafik yoğunluğuna bakıp kestirmeleri buluyor. Canlı araç takip sistemleri ve akıllı güzergah planlamaları sayesinde personel servisi ağımızı ayakta tutuyoruz. Yoksa bu trafikte eski usul gitmek mümkün değil.
Ama her şeye rağmen, sabah o arabanın kapısı açıldığında personelin “Günaydın Bünyamin Abi” demesi her şeyi unutturuyor. Biz bu işi her sabah kurduğumuz o devasa aile bağı için seviyoruz.
Sizin her gün çilesini çektiğiniz o lanetli güzergah neresi? Gelin aşağıda yorumlarda dertleşelim. Hepsini tek tek okuyacağım.
